| تعاریف اتباع خارجی |
 |
 |
| پنجشنبه ، 8 مرداد 1388 ، 08:45 |
|
مقصود از اتباع خارجي : موضوع ماده 180 قانون برنامه سوم توسعه اقتصادي ، اجتماعي فرهنگي كه از اين پس – قانون ناميده مي شود، افرادي هستند ( گذرنامه – پناهنده – مهاجر – آواره) كه تابعيت كشور جمهوري اسلامي ايران را ندارند و تحت عناوين زير متقاضي ورود به كشور جمهوري اسلامي ايران هستند و تابعيت خارجي آنها مورد قبول دولت جمهوري اسلامي ايران است . الف) پناهنده : به شخصي اطلاق ميگردد كه به علت ترس موجه از اينكه به دلايل مربوط به نژاد يا مذهب ، مليت يا عضويت در يعضي گروههاي اجتماعي يا داشتن عقايد سياسي تحت شكنجه قرار گيرد و درخارج از كشورمحل سكونت خود بسرمي برد و نمي تواند و يا بعلت ترس مذكور نمي خواهد خود را تحت حمايت آن كشور قرار دهد. ب) آواره : فردي است كه به دليل وقوع جنگ داخلي يا بين المللي ، بدون تشريفات قانوني ، كشور متبوع خود را ترك و يا وادار بهترك آن گردد. اما نمي تواند برابر كنوانسيون 1951 و پروتكل 1967 ژنو و ملحقات آن بيم مو جه از اذيت و آزار را به اثبات برساند. ج) مهاجر : فردي است كه متقاضي اقامت در جمهوري اسلامي ايران باشد و درخواست وي مورد قبول جمهوري اسلامي ايران قرار گرفته باشد. د) دارنده گذرنامه : فردي است كه در چارچوب قوانين و مقررات داخلي و بين المللی و با اجازه مخصوص وارد كشور مي شود. |